برگ خشک

دنیای زیبای ما

bargekhoshk — Wed, 23 Jul 2008 10:06:18 GMT

اول از هر چیز عذرخواهی منو بپذیرین . بعد از اون باید بگم که مدتی بود منتظر رسیدن دو تا مهمون عزیز بودیم و بهمین خاطر مشغله های زیادی داشتم و در حال آماده کردن مقدمات پیشواز از اونها بودیم . راستش باید مقدار زیادی وسایل میخریدم و اتاقشون رو آماده میکردم که به محض اینکه رسیدند همه چیز مهیا باشه . آخه نمیدونین که چقدر برامون عزیزند . بچه هامون رو میگم . آره دوقلوها ی ناز و مامانی .

عصر روز سه شنبه ۲۵ تیرماه هشتاد و هفت در بیمارستان دنای شیراز متولد شدند . یه پسر بود و یه دختر . یعنی اینجوری بگم که خداوند مهربون اونقدر به ما لطف و عنایت داشت که یه مرتبه یه دختر و یه پسر ناز ارزانی داشت .و بهتر از همه تقارن تولد اونها با میلاد مولای متقیان حضرت علی (ع ) و همزمانی با روز پدربود که این فرزند حقیر هم در روز پدر ، پدر شد

امروز هم نهمین روز تولدشونه و دنیای زیبایی رو برای ما رقم زده اند .

خلاصه از همون روز تا به حال هم مشغول بچه داری و تر و خشک کردن اونها هستیم . خدا قسمت همه دوستان وبلاگی که تا به حال مجرد موندن بکنه که ببینن چه لذتی داره داشتن نوزادی که خودشو شیرین میکنه .

قول میدم در اولین فرصت هم عکسهاشون رو توی وبلاگم بذارم . راستی این رو هم بگم که برای پسرمون دو تا اسم انتخاب کردیم . اول علیرضا بخاطر تقارن تولدش با میلاد حضرت علی ( ع )و اسم دومش بردیا ( نام پسر کوچکتر کورش کبیر ) و اسم دخترمون آرمیتا ( که به زبان پهلوی به معنای پاک و مقدسه ) .

اسمیرک میرزا و حکایت ارزانی

bargekhoshk — Tue, 17 Jun 2008 12:06:18 GMT

طوطیان شکر شکن اخبار و راویان هشیار چنین نقل کرده اند از بلاد و دیار که زمانی نه چندان دیر در این دیار ، امیری بود پرکار که کوشا و پر تلاش بود در رفع دغدغه های ملت از چنگ اغیار .آری اسمیرک میرزا که روزان و شبان را در فکر و ذکر دغدغه های رعیت و زیر دست ، دست از پای نشناختی ، همه هم و غم خویش را صرف رفع مشکلات عمه و عم ( یا زادگان ایشان ) نمودی و فرصت خاراندن سر پر دردسر را نداشتی . زیرا که چراغی را که در خانه روا بود به مسجد حرام خوانده بودند . ایشان نیز که قصد تخطی از این اصل را حتی در مخیله خود نمی گنجانید در اجرای آن بسی میکوشید . از اهم مسائلی که اسمیرک میرزا را به خود مشغول داشته بود ارزانی و ارزانی داشتن بر خویشان و ارحام بود که با تمام توان و استعداد در اعطا و اجرای آن اهتمام میورزید . به نحوی که مایل بود همه چیز را بر آنان ارزانی دارد و آنکه را در این راه موافقتی نداشت چوب حراج و اخراج مینواخت . آخر خدای را خوش نبود که گرانسری نموده و با امر ملوکانه اسمیرک میرزا گرانی کنند و همین گرانی ، آفت دوستی اسمیرک میرزا با اقوام و طوایف موافق بود .

خلاصه که چاکران و خادمان دربار ملوکانه را فرموده بود تا از شیر مرغ تا جان آدمی را ارزان کنند و در معرض خرید خویشان نهند تا از این جهت ، خویشی در رنج و تعب نباشد . چاکران و خادمان که گاه از بی لیاقتی شان سخنها میرفت در اجرای امر ملوکانه ناموفق بوده ، بنحوی که قادر به ارزان نمودن شیر مرغ نشده لیکن جان آدمیزاد را مفت تر از جسد حیوانات بیابان کرده بودند و پس از آن آدمی جماعت را قدری نبود . به هر حال ارزانی حاصل شده بود تا امر ملوکانه محقق شود و این هم از برکات وجود شخص شخیص اسمیرک میرزا دامت اضافاته !! بود .

سخنان گهربار

bargekhoshk — Mon, 02 Jun 2008 04:47:04 GMT

شما آنچه را كه مي بينيد باور نمي كنيد بلكه آن چيزي را مي بينيد كه قبلا به عنوان يك باور انتخاب كرده ايد. (برايان تريسي)

به هر چيزي كه مي انديشيد،‌ايمان بياوريد و اگر با اطمينان انتظارش را بكشيد، مطمئنا به آن دست مي‌يابيد. (داستايوسكي)

زياد از حد ، خود را تحت فشار نگذار بهترين چيزها در زماني اتفاق مي افتند که انتظارش را نداري .(مارکز)

دنيا و آخرت از آن کسي است که به خالق و مخلوقش عشق بورزد و شادي ها را فقط براي خود نخواهد .

براي انسانهاي بزرگ هيچ بن بستي وجود ندارد ، زيرا آنان بر اين باورند كه : يا راهي خواهم يافت و يا راهي خواهم ساخت .

انسان برای پيروزی آفريده شده است، او را ميتوان نابود کرد ولی نميتوان شکست داد. ( ارنست همينگوی)

گاهی وقتها از نردبان بالا میرویم تا دستهای خدا را بگیریم غافل از اینکه خدا پایین ایستاده ونرده ها رو محکم گرفته که ما نیفتیم .

بسيار دعا كن ; زيرا دعا كليد هر رحمتى است و مايه روا شدن هر حاجتى و آنچه نزد خداست جز با دعا به دست نمى آيد. هيچ درى نيست كه بسيار كوبيده شود مگر آن كه بزودى به روى كوبنده باز گردد .

معرفی یک کتاب ، یک فیلم و یک سایت

bargekhoshk — Tue, 27 May 2008 12:11:18 GMT

امروز میخوام سایت " یک پزشک "را به شما معرفی کنم که واقعا" سایت بسیار جالب و متنوعی است . در گوشه هایی از همین سایت یک کتاب و یک فیلم معرفی شده است که در دنباله ،مطلبی از همین سایت را میتوانید بخوانید .

فیلم «اتاقک غواصی و پروانه»، زندگی واقعی «ژان-دومینیک باوبی» Jean-Dominique Bauby سردبیر سابق مجله مد و زیبایی «اًل» Elle را به تصویر می‌کشد:

ژان-دومینیک باوبی در حالی که زندگی پر زرق و برق و تؤام با خوشگذرانی و تن‌آسایی را طی می‌کرد، در 43 سالگی و در تاریخ 8 دسامبر سال 1995 دچار سکته مغزی شد که ساقه مغزش را درگیر کرد و دچار وضعیتی موسوم به سندرم قفل‌شدگی یا locked-in syndrome شد. در این وضعیت علیرغم فلج همه عضلات ارادی بدن، بیمار هوشیاری کامل دارد، می‌بیند و می‌شنود و از لحاظ قوای ذهنی آسیبی نمی‌بیند. تنها وسیله ارتباطی این بیماران با دنیای خارج تنها حرکت عمودی چشم و حرکت پلک فوقانی آنهاست.

باوبی هم دقیقا چنین وضعیتی داشت. او توانست با کمک یک منشی و تنها با چشمک زدن کتاب «اتاقک غواصی و پروانه» را بنویسد. کتابی که با 200 هزار بار چشمک زدن نوشته شد. با وجود اینکه باوبی و منشی‌اش هر روز پنج ساعت برای نوشتن کتاب وقت صرف می‌کردند، ولی به خاطر کندی این نحوه نوشتن کتاب، هر روز بیشتر از یک تا دو صفحه نوشته نمی‌شد.

دو روز بعد از انتشار این کتاب در سال 1997 در فرانسه، باوبی در گذشت. استقبال فراوانی از کتاب شد، طوری که روز نخست همه 25 هزار نسخه به چاپ رسیده آن به فروش رسید و تعداد نسخه‌های به فروش رسیده در هفته اول به 150 هزار نسخه رسید.

اقتباس از رمان‌های بزرگ، کار بسیار دشواری است، مخصوصا در مورد کتابی که شخصیت اصلی‌اش باید در بیشتر اوقات بی‌تحرک، روی تخت بیمارستان نشان داده شود. اما اشنابل هم در دقایقی که محیط پیرامون باوبی را از زاویه دید چشم او، نشان می‌دهد و هم در هنگامی که خاطرات و فلش‌بک‌های ذهنی باوبی را به تصویر می‌کشد، موفق عمل کرده است.

رونالد هاروود -نویسنده فیلمنامه پیانیست- با استفاده از همین کتاب، فیلمنامه را نوشت. ابتدا قرار بود «جانی دپ» نقش شخصیت اصلی فیلم را بازی کند ولی به خاطر درگیر او با فیلم «دزدان دریایی کارائیب» ، «متیو آمارلیک» نقش باوبی را بازی کرد.

به اشنابل پیشنهاد شده بود که کارگردانی «گنگستر آمریکایی» را قبول کند، اما او در نهایت «اتاقک غواصی و پروانه» را انتخاب کرد. او در مورد دلیل قبول چینن کار متفاوتی، می‌گوید:

«عوامل متعددی داشت. عواملی مانند آشنایی‌ام با «فرد هیوز» که از دوستانم بود و از بیماری ام‌اس رنج می برد. فرد سال‌ها با اندی وارهول کار می‌کرد و بعد از مرگ اندی بیماری‌اش شدت بیشتری گرفت و در نهایت کار به جایی رسید که در اتاق نشیمن خانه‌اش زمین‌گیر شد. معمولاً به خانه فرد می‌رفتم و برایش چیزهایی می‌خواندم تا اینکه یک روز «دارن مک کورمیک» که پرستار فرد بود، کتاب «اتاقک غواصی و پروانه» را به من هدیه کرد. چند سال بعد پدرم هم به مریضی سختی دچار شد و نتوانست من و بچه‌هایم را در سفر تابستانی به مکزیک همراهی کند. در همان ایام یعنی در دسامبر سال ۲۰۰۳ فیلمنامه این فیلم از طرف کاتلین کندی به دستم رسید و بعد از آن بود که با پروژه درگیر شدم و نتواستم رهایش کنم. پدرم زمانی فوت کرد که هراس و ترس زیادی از مرگ داشت و من هم مانند اکثر مردم این روزگار همیشه مشکلاتی با مرگ داشته‌ام و نتوانسته‌ام با آن کنار بیایم. فکر می کنم ژان-دومینیک باوبی تا حد زیادی به من کمک کرد تا مانند خود او با مساله مرگ کنار بیایم و دیگر به چشم مشکل به آن نگاه نکنم. گرچه نتوانستم به پدرم در حل این مساله کمک کنم، اما فکر کردم با ساختن این فیلم می‌توانم به داد فرد یا افراد دیگری برسم و بعد دیگری از مرگ را به آنها نشان دهم؛ بعدی فاقد جوانب و جلوه‌های ترسناک که می‌تواند با جذابیت و شیرینی خاصی هم همراه باشد.»

اشنابل این فیلم را به زبان فرانسوی کار کرده است ودر برابر فشارهایی که برای ساختن فیلم به زبان انگلیسی به او وراد می‌شد، مقاومت کرد، چرا که معتقد بود که محتوای غنی این فیلم نمی‌تواند به زبان انگلیسی ترجمه شود.

فیلم تعدادی شخصیت فرعی دارد: یک متخصص گفتار درمانی، یک فیزیوتراپیست (که بازیگرش همسر واقعی اشنابل است)، منشی، پدر باوبی و سلین، همسر جدا شده و مادر سه فرزند او. سلین با صبوری وصف‌ناپذیری حاضر می‌شود با باوبی بی‌وفا کمک کند و ساعت‌های زیادی را صرف پرستاری از او کند و از این کار غفلت نکند، حتی اگر مترجم حرفهای او با معشوقه جدید باوبی باشد!

در فیلم نشان داده می‌شود که باوبی با لحنی کنایی مشکلات خود را به گردن سرنوشت می اندازد؛ سرنوشتی که به قول او فراموش کرده دو قسمت اصلی وجود او یعنی «تخیل» و «حافظه» را از کار بیندازد تا او بتواند از اتاقک غواصی خود که در اعماق دریا گرفتار شده است فرار کند و مانند یک پروانه در آسمان اوج بگیرد.

فیلم «اتاقک غواصی و پروانه» با عنوان فرانسوی Le Scaphandre et le Papillon، نخستین بار در کن 2007 به نمایش درآمد و برنده نخل طلای بهترین فیلم و بهترین کارگردانی شد.

افسوس و صد دریغ

bargekhoshk — Sun, 04 May 2008 12:51:18 GMT

مطلب زیر از سایت عصرایران نقل میشود .

خوب کاری کردی جوون!

در حاشیه فروش طرح مبتکر ایرانی به انگلیسی ها

*مصطفی بدرالسادات جوان مخترع اصفهانی که طرح ابداعی خود را به یک شرکت انگلیسی فروخت، نه اولین کسی است که حاصل تراوشات فکری و علمی خود را در اختیار خارجی ها می گذارد و نه آخرین آنها محسوب خواهد شد.

او، توانسته بود طرح هواپیمای بدون سرنشین با سوخت تولید شده از کودهای گیاهی را ابداع نماید و مسوولان علم پرورمان نیز برای قدردانی ، یک سکه بهارآزادی (البته تمام بهار!) و یک لوح تقدیر به او دادند!

طرح این جوان ایرانی، پس از شرکت در جشنواره هانداک آلمان، مورد توجه یک شرکت انگلیسی قرار گرفت و در نهایت، این شرکت موفق شد با پرداخت 200 میلیون تومان، طرح را از آن خود کند و جالب اینکه شرکت انگلیسی فرمول خریداری شده را یک هفته پس از انجام معامله، برای سوخت هواپیماهای مسافربری به کار گرفته و بدین ترتیب سود مستمر میلیاردی را برای خود تضمین کرده است.

"تراژدی نخبگان" در ایران، مستندی است که همچنان ادامه دارد و هیچ دورنمای قابل توجهی نیز برای بهبود این وضعیت اسفناک مشاهده نمی شود.

هم اکنون سالهاست که در کشور ما، مسابقات بزرگ علمی برگزار می شود. از کنکور دانشگاه ها تا المپیادهای علمی و جشنواره خوارزمی و رقابت های ربات ها و ...

وجه مشترک همه این رویدادهای علمی نیز این است که در نهایت نخبه ترین دختران و پسران ایرانی مشخص می شوند ، سپس مراسمی برگزار می شود و جوایزی به دارندگان رتبه های برتر، مخترعان، مکتشفان و مبتکران جوان داده می شود و .... و دیگر منتظر مرحله بعدی در این سوی مرز نباشید: اینک نوبت خارجی هاست که با جیب های پر، بر سر سفره آماده بنشینند و طرح ها و اختراعاتی که توسط جوانان ایرانی و با امکانات ایرانی به ثمر نشسته اند را با خود ببرند.

انگار همه بخش های علمی و آموزشی ایران بسیج شده اند تا با برگزاری رقابت های گوناگون برترین های کشور را به خارجی ها معرفی کنند و وظیفه خود را تمام شده انگارند!

مروری بر اخبار علمی رسانه های داخلی بیندازید، تقریبا هیچ هفته ای نیست که خبری از یک اختراع یا دستاورد علمی که تماما توسط ایرانی ها و مخصوصا جوانان عرضه شده است، منتشر نشود ولی در عمل هیچ استفاده ای از این ابداعات و اختراعات در کشور نمی شود و یا اگر می شود"النادر کالعدم"

مثل ما، مثل باغبانی است که عمری تلاش می کند تا درختی به بار آید ولی پس از آنکه میوه ها رسید، آنها را نمی چیند و سرانجام میوه ها یا توسط رهگذران خورده می شوند یا بر زمین می ریزند و می پوسند و باغبان نیز از گرسنگی سنگ بر شکم می بندد.

در فقدان یک سازوکار عملیاتی، نخبگان ایرانی، یا در گذر زمان، اندک اندک به استعدادهای هرز شده تبدیل می شوند و خودشان می مانند و لوح های تقدیری که بر درودیوار اتاقشان آویزان است. یا آنکه راهی خارج می شوند تا دیگران را از دانش و نوآوری های خود بهره مند سازند و یا اگر در کشور هم می مانند، ثمره تحقیقاتشان را به خارجی ها می فروشند تا آنچه عاید می شود را به زخم زندگی شان بزنند و گذران روزگار کنند.

بیایید تصور کنیم که اگر این جوان مخترع ایرانی می خواست پیشنهاد انگلیسی ها را رد کند و آن را در کشور خود عملیاتی نماید.
در چنان صورتی، او باید سالها از این اداره به آن وزارتخانه، از سازمان محیط زیست تا وزارت صنایع، از سازمان استاندارد تا هواپیمایی کشوری، از پتروشیمی تا وزارت کشاورزی و هزار جای مربوط و نامربوط دیگر می رفت و احیانا ناگزیر می شد "دم خیلی ها را هم ببیند" و دهها و صدها نفر را توجیه کند و در نهایت هم به خانه اول برگردد زیرا در این کشور، به سری که درد نمی کند دستمال نمی بندند: "هواپیماهایمان با همین سوخت فسیلی می پرند، چه نیازی هست به سوخت گیاهی و اصلا چه معنایی دارد سودی به این بزرگی به جیب یک جوان برود؟!"

پس همان بهتر که طرح خود را به انگلیسی ها فروخت تا ، لذت اجرای طرح اش را در سطح بین المللی بچشد و هم حق الزحمه ای دریافت کند تا بتواند به تحقیقاتش ادامه دهد والا اگر دل به آن سکه و لوح خوش می داشت ، پول حاصل از فروش سکه اش ، حتی کفاف کرایه تاکسی هایش را هم نمی داد ، در مسیری که باید برای اجرای طرح اش در ایران می پیمود!

جالب اینجاست که همین مسوولانی که در داخل طرح او را نادیده گرفتند ، در آینده ، با شرکت انگلیسی وارد مذاکره خواهند شد تا بلکه بتوانند با پرداخت مبالغ میلیاردی ، سوخت تولید شده با فرمول این جوان ایرانی را خریداری کنند و به داخل کشور بیاورند!
نظیر این ماجرا ، بارها و بارها تکرار شده است ولی گویا مسوولان ، تصمیمی برای بیدار شدن و حمایت واقعی (و نه حمایت های مشمئز کننده شعاری) از نخبگان ایرانی ندارند.
یتیمی و بی سرپناهی نخبگان ایرانی کی به سر می آید؟!

حکایت ، همان حکایت همیشگی است . گفتنی ها را گفته اند . شما هم لطف کرده نظرتان را بگویید .

سخنانی چند از بزرگان (2)

bargekhoshk — Mon, 28 Apr 2008 13:26:33 GMT

امام علی(ع) :اگر کوهها بلرزه در آمد تو پا برجا و استوار باش.

سقراط : با پدر و مادرچنان رفتار کن که از اولاد خود توقع داری.

امرسون : در قلب خود بنویسید هر روز بهترین روز زندگی من است .

ضرب المثل چینی : تمام گلهایی که در آینده خواهند رویید در دل بذرهای امروز نهفته اند.

آلبرکامو : آزادی تنها ارزش جاودانه ی تاریخ است .

سعدی: به گرسنگی مردن بهتر که نان فرو مایگان خوردن .

سخنانی چند از بزرگان (1 )

bargekhoshk — Sun, 20 Apr 2008 07:41:18 GMT

تمام افکارتان را روی کاری که دارید انجام میدهید متمرکز کنید . پرتوهای خورشید تا متمرکز نشوند نمی سوزانند .

" گراهام بل "

------------------------------------------------------------

لحظه ای که به کمال رسیدم و منور شدم ، تمام هستی کامل و منور شد .

" بودا "

-------------------------------------------------------------

پیروزی آن نیست که هرگز زمین نخوری ، آن است که بعد از هر زمین خوردنی برخیزی .

" مهاتماندا گاندی "

--------------------------------------------------

کسی که دارای عزمی راسخ است جهان را مطابق میل خود عوض میکند .

" گوته "

-------------------------------------------------------------

لحظه ها را گذراندیم که به خوشبختی برسیم ، غافل از آنکه لحظه ها همان خوشبختی بودند .

" دکتر علی شریعتی "

درخواست همدردی با یکی از دوستان وبلاگی

bargekhoshk — Fri, 11 Apr 2008 15:29:18 GMT

امروز صبح وقتی که بخش نظرات وبلاگم رو چک میکردم دیدم یکی از دوستان خوب وبلاگی و خواهری مجازی یادداشتی برام گذاشته که خیلی نگران کننده بود . بلافاصله به وبلاگش مراجعه کردم و با نهایت ناباوری مطلب مربوط به درگذشت پدر بزرگوارش رو خوندم . برای دقایقی خشکم زد و نفسم در سینه ام حبس شد .حقیقتش تا بحال افتخار آشنایی نزدیک با مرحوم " امیرسعید پ " نداشتم ولی بعد از مطالعه مطالب وبلاگ (جوجه گرافیست ) و توضیح وی در مورد فوت پدر عزیزش خیلی ناراحت شدم و غم وغصه زیادی روی دلم نشست . دست خودم نبود ولی بی اختیار اشک گرمی از گوشه چشمام سرازیر شد . دور و برم رو نگاه کردم که کسی نباشه و این حالتم رو ندیده باشه . آخه برای مرد خوب نیست که ضعفش رو ببینن . ولی از طرفی با خودم فکر کردم که این نقطه قوت یک انسانه که در نبود انسان شریفی و در همدردی با خانواده اش غصه دار بشه و حتی اشکش هم سرازیر بشه . سطر به سطر مطلب زهره خانم رو با دقت خوندم و مرتب بر اندوهم افزوده شد . لحظه ای برای درگذشت آن مرحوم بزرگوار ناراحت میشدم ، لحظه ای وضعیت ناراحتی و دلتنگی خانواده اش رو تصور میکردم . لحظه ای به وظیفه ای که دوستان برای اظهار همدردی با خانواده آن مرحوم دارند فکر میکردم . لختی به مصیبتی که پارسال برای دایی جان زهره پیش اومد و به رحمت خدا رفت . آخه من دایی کاظمش رو خوب میشناختم ، چون یکی از همکاران بسیار خوب و با صداقتمون بود . و بعد از فوت ناگوارش چند تا مطلب هم در موردش نوشتم .

خلاصه اینکه یکی از دوستان خوب وبلاگی ( زهره ، جوجه گرافیست بزرگ ) در موقعیت روحی نامناسبی قرار داره که خیلی خوبه بهش سر بزنیم و باهاش اظهار همدردی کنیم . (چون سعدی علیه رحمه میگه که : بنی آدم اعضای یگدیگرند / که در آفرینش ز یک گوهرند / چو عضوی به درد آورد روزگار / دگر عضو ها را نماند قرار / تو کز محنت دیگران بی غمی / نشاید که نامت نهند آدمی ) به همین سبب ضمن عرض تسلیت از جانب خودم به این خواهر گرامی و خانواده ارجمندش از کلیه دوستان و بازدید کنندگان این وبلاگ خواهش میکنم که بر این بنده حقیر منت گذارده و ضمن مراجعه به وبلاگ (jeghjegheh.blogfa.com ) با زهره گرامی اظهار همدردی کنند . پیشاپیش از لطف و محبت همه شما سپاسگزارم .

حق نگهدارتان .

خاطرات سفر اسمیرک میرزا

bargekhoshk — Sun, 30 Mar 2008 13:03:18 GMT

آورده اند که اسمیرک میرزا در باب سفری از سفرهای خاطره انگیز خویش چنین روایت نموده است که : خدمت آقا و بانویی که شما باشید عرض شود که در احدی از سفرها که به اتفاق هزار مرد جنگی و بنگی در سرزمین های جنوبی قاره کهن امیریکیا داشتیم ، آن گاهی که از کوچه های باریک کوی کفار برای رسیدن به مسجد مسلمین آن دیارجهت اقامه نماز پیشین یا پسین ، عشا یا شامگاهی گذر داشتیم مادری که کودکی شش ماهه در آغوش داشت با زحمت بسیار خود را به اینجانب رسانید و با کلام شیرین و محلی خود به ما فرمود : ما مردم این بلاد شما را دوست بداریم . ما که از این سخن به وجد آمده بودیم مر او را پرسیدیم : مگر شما ما را میشناسید ؟ ما از مردم سرزمینهای دوری هستیم با زبان و فرهنگی دیگر . چگونه است که نسبت به ما شناخت داشته اید ؟ ما که هر جا قدم نهیم سایه مان را با تیر کمان زنند . عجوز نوزاد در آغوش ، پاسخ داد که خیر ، مگر خاطر مبارک نباشد که افزون از هزاران سکه زر هر ماهه جهت اصلاح امور کشورداری و رفع فقر و فاقه به دولت بلاد ما حواله داشته اید ؟ یا جهت سامان و اسکان بی خانمانهای بلاد ما افزون از هفتصد هزار باب منزل بنای مرصوص بنا داشته اید ؟ خلاصه انکه لابد از بزرگ منشی یا شکسته نفسی یا حفظ آبروی ما و دولت فقیر و فلاکت زده ماست که سخنی از امدادها بر زبان نمی آورید . ما که خود نمی دانستیم آن کمکهای ناچیز که از سفره مردمان خود بدانجا برده ایم اینقدر هواخواه داشته است بر خود بالیدیم و با بادی بر غبغب فرمودیم . آری ما ذاتا" مردمانی فقیرنواز و دیگرنوازیم و یقین بدانید تا هر گاه که شما دوستان ، نیاز داشته باشید از پول و درآمد خدا داده مان حواله خواهیم نمود . تا کور شود هر آنکه نتواند دید .

سپس مادر فرنگی مذهب ، با کلام شیرین خود که ما را شیفته کرده بود فرمود : شما در اینجا به اسمیرک طایی شهرت گرفته اید ،از آن جهت که وجود مبارکتان را همچون حاتم طایی ، دستی بخشنده باشد . و برای اثبات اینکه همه مردمان آن دیار ما را میشناسند رو به نوزاد خود کرده و گفت : مادر این مردک که باشد ؟ نوزاد که برق مخصوصی در چشمانش حادث شده بود با زبانی که ما هم فهمیدیم گفت : این که عمو اسمیرک است . و برای بار دوم نیز با صدایی رسا ما را خطاب کرد که : عمو ، عمو ، عمو اسمیرک . و در آن هنگام مردمان همصدا ندا دادند که :

اسمیرک را چو باشد برگ و سرای سلطان

ما را چه غم ز مسکن ، ما را چه غم ز تنبان

هم نان و گوشت و سبزی ، هم قرمه و تربچه

هر روز عرضه دارد ، حتی سیگار و قلیان

نازیم این مرامت ، به به از این کلامت

صد مرحبا به اسمیرک ، ای آفرین به ایران

ایثار را نگه کن ، اندیشه در کله کن

از خود بریده ، بخشند ، ای آفرین به یاران

از مرغ و دوغ و دوشاب ، هم خربزه گرگاب

از نفت و آب و آداب ، هر توشه ای فراوان

کفش و لباس و پسته ، هم میوه های شسته

گردو ، هلو و کشمش ، هر خوردنی اینسان

احسنت بر تو اسمیرک ، احسنت برتو اسمیرک

این رسم دوست داریست ، هم احترام دوستان

آری چنین شد که که اسمیرک میرزا هر روز بر عمل نیک خود ترغیب شده و مردمان و یاران دیگری را از سایر بلاد به دوستی گرفت .

بهاریه

bargekhoshk — Mon, 17 Mar 2008 12:01:18 GMT

به مناسبت بهار و عید فرخنده نوروز هدیه دیگری از خودم با تخلص " احقر " تقدیم میکنم .

ای آه از آن طراوت ، کز چهره ات عیان شد

از شوق ماه رویت ، خندان لب زمان شد

چون آمدی ، چمنزار ، فرش زمردین یافت

از چشم مست نرگس ، بستان ، رخش جوان شد

در دل طرب فکندی ، بر دیده برق حیرت

از سر خیال و اندوه ، از دل ، برون خزان شد

هر کس تو را ببیند ، ناگه ، زبان بگیرد

در وصف تو همین بس ، الکن ز تو زبان شد

از دیدن جمالت ، روی زمانه بشکفت

شادی زنان هلا زد ، چون چیره بر فغان شد

در فصل نو گل سرخ ، داوودی و بنفشه

بر فصل کهنه از نو ، گویی که ارمغان شد

با عشق روی لاله ، وز بوی عطر نرگس

احقر غزلسرا گشت ، بلبل قصیده خوان شد

عید فرخنده نوروز را پیشاپیش به شما دوستان گرامی شادباش میگویم .