به مناسبت  بهار و عید فرخنده نوروز  هدیه دیگری از خودم با تخلص  " احقر " تقدیم میکنم .

ای آه  از  آن طراوت  ،  کز  چهره ات عیان شد

از شوق ماه رویت  ، خندان لب زمان شد

چون آمدی ، چمنزار ، فرش زمردین یافت

 از چشم مست نرگس ،  بستان ،  رخش جوان شد

در دل طرب فکندی ، بر دیده برق حیرت

از سر خیال و اندوه ، از دل ، برون خزان شد

 هر کس تو را ببیند ، ناگه  ، زبان بگیرد

در وصف تو همین بس ، الکن ز تو زبان شد

از دیدن جمالت  ، روی زمانه بشکفت

 شادی زنان هلا زد ، چون چیره بر فغان شد

در فصل نو گل سرخ ، داوودی و بنفشه

بر فصل کهنه از  نو ، گویی که ارمغان شد

با عشق روی لاله ،  وز بوی عطر نرگس

احقر غزلسرا گشت ، بلبل قصیده خوان شد

عید فرخنده نوروز را پیشاپیش  به  شما  دوستان  گرامی  شادباش  میگویم .

 دیشب داشتم توی نمایشگاهی قدم میزدم  که یه مرتبه دیدم یه آقایی پوستر و تقویم مربوط به یه کاندیدای مجلس  رو به طرفم دراز کرد .  تقویمش  رو گرفتم و به راهم ادامه دادم . چند قدم اون طرف تر آقای جوانی دوباره عکس و تقویم و بروشور تبلیغاتی همون آقای کاندیدا  را میخواست بهم بده که بش  گفتم  دارم  . بلافاصله دستش  رو برد توی جیبش  و عکس  یه  کاندیدای  دیگه  رو  به طرفم  دراز کرد . یه  لحظه  شوکه شدم . بهش  گفتم  تو طرفدار کدوم یکی هستی ؟ داری  برای  دوتاشون تبلیغ میکنی ؟   خندید و جوابم داد  : برادر  زندگی  خرج داره  و ما هم زن وبچه داریم .باید خرجشونو یه جوری در بیاریم . گفتم یعنی از هر دوتاشون برای تبلیغ  پول جداگانه گرفتی  ؟  جواب  داد :  هی   یه  چیزی تو همین  مایه ها .

بعد از اون کلی خدا رو شکر کردم که هیچ بنده ای  رو بی روزی نمیذاره .

چون قرار بر آن بودی تا بیش از هزار طرح نوسازی و عمرانی را که بلدیه مامور ساخت آن بودی   به دست اسمیرک پر توان افتتاح گردد  ،  والی ولایت  جنوب  ، شیخ الشیوخ را بدانها دعوت  نمود . شیخ نیز که بدون اجازه رئیس  تشریفاتش قدمی ننهادی پس از مشورت با وی  گفتی : به دلیل ذیق  وقت  ما تنها از همین فاصله و با اراده قلبی مان  همه طرحهای عمرانی  را افتتاح کرده  و تبرک دهیم   و  برای رتق و فتق  امور به پایتخت  بازگردیم  لیکن پیش از بازگشت ، در سخن را  نیز با شما مردم همیشه بیدار  ( مقصود همان  پاسبانان ، شب زنده داران  و داروغگان )  خواهیم سفت .در همین حین صدای تکبیر و سلام و درود بر شیخ بلند شده و با اشارت دستی از همراهان ، جمعیت ساکت و به سخن وی گوش سپردی . شیخ فرمود : اکنون که به میمنت همت و تلاش ملتی دلیر ،  ما توانسته ایم  قله های بلند افتخار را فتح نماییم  ، دشمنان و اجنبی تباران  را چشم دیدن  نیست  .  مهر و ماه بر حال شما غبطه خوردی  از این مهری که ما به شما ارزانی داشتیم .مهر  ما روزافرون است ومهرپروری در ذات ماست .   در یک کلام بگوییم که ما توانسته ایم ، می توانیم و خواهیم توانست  .بعد از آن نیز شور و ولوله خلق بر پاخاست  و یکصدا گفتی :

ما همه آواره تو اسمیرک جان

واله و بیچاره تو اسمیرک جان

پس از آن  اسمیرک میرزا  این سخن را  نیک افتاد و  غلامان را فرمود تا  خلق الله را به سکه های زری که از تجار به رسم خراج  اخذ شده بود  خوشنود گردانند . از طرفی والی عباس آباد  نیز سیاهه ای از اسامی خادمین و غلامان و چاکران تدارک دیدی  تا بعد از عزیمت اسمیرک میرزا به مرکز  ، ایشان  را نیز از هدایا و سکه های سیم و زر بهره مند گردانند . درچندین طریق و گذرگاه نیز ، وقتی که  بزرگ مهرورزان  شیخ الشیوخ  با  سربازانی دون پایه  چشم در چشم شدی و رودررو   و ایشان بوسه بر دست و پای اسمیرک میرزا زدی ، در دم غلامان و چاکران را فرمود که  به آن سربازان درجات امیری اعطا کنند  و بلادرنگ  درجات امیری را با دست خویش بر شانه ایشان متبرک نمود .  چون مردمان را این وقایع دیدی و شنیدی  ، در بوسه زنی دست و پای و اعضای  شیخ الشیوخ سبقت گرفتی و هر یک به نوایی رسیدی .

در یکی از مجالس که اسمیرک میرزا شیخ الشیوخ  ، مشغول وعظ  و ارشاد خلق بودی ،  پیرزنی  عجوز  پیش آمدی و در حالی که  نوزادی بر دست داشتی  شیخ را فرمودی  ،  یا شیخ  این طفل  شیرخواره    نوه دختری ام بوده و در حال  ،  وی را حالی نزار است. از کرمت منتی گذاشته و وی را شفای عاجل ده . شیخ نیز که بر نفس و  دم خویش ایمان داشتی  کودک را پیش خواندی و  از بزاق دهان  متبرکش  قطراتی در دهان طفل چکاندی . چکاندن بزاق دهان شیخ همان و هلاکت طفل بیگناه همان . بعد ها طبیب الاطبا طبیب حاذق خطه جنوب و حومه ،  علت هلاکت را  مسمومیت تریاق  تشخیص دادی و گفتی شیره تریاق  بوده نه  بزاق   .

کلام کوتاه آنکه  ،  پس از یک روز گشت و سیاحت و رتق و فتق امور  ، اسمیرک میرزا به مرکز عزیمت نمودی و همه کارها به سامان شد .

تا مجالی و حکایتی دیگر باقی بقایتان .

آورده اند که اسمیرک میرزا را عزم بر آن شد تا بر بندگان و رعایا منت گذارده و از بلاد عباس آباد  زیارتی کند  . چاکران و خادمان جان نثار  ، از مدتها پیش  در گذرها علم وکتل آویخته و با نقوش و  نوشته جات غلوگونه  قدومش را خوشامد گفتند .هر یک از والیان و دست اندر کاران  ولایتی  و حکومتی سعی در ربودن گوی سبقت در مجیزگویی از دیگری داشت .یکی گفتی : شیخنا بزرگ مهرورزان اسمیرک میرزا   ،  خداوند علم  است و ادب و کل عالم را چونان وی نباشد .  دیگری گفتی : آنگاه که  سپهر دامان گشود شیخ الشیوخ  را بهر حاکم نمودن عدالت و مهر ،  به زمینیان  تحفه داد . آن دیگر گفتی : عدل و انصاف و داد  را ، خداوندی به از وی نباشد .  خلاصه از مجیزیات هر کسی سخنی راندی و زیاده گفتی .  از طرفی  ،  خادمان وچاکران را که بیم جان شیخ الشیوخ اسمیرک میرزا میرفت  ، عزم کردی تا امرا و والیان ولایت و شارستان را فرموده ، کل گزمه ها و پاسبانان و جیره خوران راماهها پیشتر ،  از نقاط دور و نزدیک فراخوانده و به بلاد مذکور گسیل دارند تا  ولایت را از ظن توطئه تهی گردانند و  راهزن ، شورش مرد یا زنی  یا  ستمدیده ای  قصد جان شیخ یا حتی خیال آنرا نکند . گزمه ها و پاسبانان نیز که بر حسب سابقه آگاه  بودندی که  در این سفر چه منافع و سودهایی خسبیده  ، با  حرص و ولع  وصف ناپذیری  مشتاق اعزام  و انجام وظیفه بودندی . ابتدا  گزمه ها در محل ها و گذرهایی که گمان میرفت  گذر شیخ  باشد شبانه روز فانوس روشن کرده ، در معابر کمین کردی و  اقسام بیرق آویختندی .  بلدیه را فرمودی تا  راهها و قطاع را  پاکیزه و جاروب کشیده و  خالی از کثافات کنند . هر یک از مریدان در وصف کرامات شیخ سخنها رانده و مقالات نوشتی  به حدی که در ولایت عباس آباد از شرق تا غرب  قحطی کاغذ و جوهر فتادی  . به فرمان والی و امیر لشکر ولایت ، کل  راهها  را  پاسبان و مامور گماشته تا توطئه ها خنثی گردد .  در معابر و بازار و حجره ها و اماکن عام  برخی با لباس مبدل فال گوش ایستاده و مکالمات مردمان را بشنیدی  تا مگر جانیان  و اجنبی تباران  را فرصت خیانت نباشد .خلاصه انکه همه کلاسهای درس و بحث مکتبخانه ها و حوزه های علمی و دینی به پاس قدوم پر خیر و برکتش تعطیل و همگان را به پیشباز گسیل داشتندی . کلیه حقوق بگیران حکومتی و ولایتی و مزدوران  در این امر اجیر شده تا  جمعیتی عظیم گرد آید . از سحرگاهان عده ای مامور بر  دروازه شارستان به انتظار نشسته و تیزچشمان و ریز بینان  همچو عقاب  راه ورود به شارستان را پی زدندی  و با شنیدن صدا  یا  آوایی  به گمان اینکه قافله شیخ  آید  هلهله  کردندی .  پس از چندی  بالاخره انتظار به پایان رسیده و شیخ الشیوخ  اسمیرک میرزا  و جمعیت کثیر  در  رکاب  ،  با  شور  و ولوله و هیاهو  وارد شهر شدی  اما پیش از ورود به هر شارع و گذری ، چهار سگ با نژاد رومی   با شامه های  تیز هر گونه شیئ مشکوکی را کشف نمودی . روایات بسیار بود  و برخی گفتی خراج  شش ماه بلاد جنوب را در ازای بیع آنها پرداخته بودندی  .  جمعیت گرد امده از اقصی نقاط ولایت و حکومت شیخ ،  به تصوری که شاید زیارت شیخ دردی درمان کند هر یک تعجیل کردی و با  بی تابی مشتاق زیارت بودی . جمع کثیری از مالباختگان و غارت شدگان و فقرا  هر یک با عریضه ای در دست در مسیر شیخ در کمین بودی و با تلاش دوچندان مترصد ملاقات  رودررو  بودی . شیخ نیز  در میان سیل مزدوران و اجیر شدگان مسلح به انواع شمشیرهای ابدیده ،  سوار بر مرکبی  برای جمعیت دست تکان دادی . گاه نیز از میان دیوار جمعیت صورت شیخ را دیدی که تبسم فرموده و ابراز احساسات کردی . افزون از دویست نفر مامور دریافت عریضه های آحاد مالباختگان و غارت شدگان و فقرا بودی . در این اثنا جمعیتی نیز که از قبل توجیه شده بودی  یکصدا و هماهنگ در وصف شیخ شعارها گفتی و فریاد  " صل علی محمد   اسمیرک الدین  خوشامد   "  سر دادی  .

ادامه دارد .........

 سخنی  از دکتر علی شریعتی :

  "  امام حسین (ع) بیشتر از آب  ،  تشنه لبیک بود ، افسوس که بجای افکارش زخمهای تنش را نشانمان دادند و بزرگ ترین دردش را بی آبی نامیدند .  "

شعر طبیب درد را با تخلص شعری ام  " احقر "  تقدیم میکنم .

ای موج پر نشیب ، کجا می بری مرا

ای روزگار عجیب ، کجا می بری مرا

این بحر پر فراز و فرود ، خانه من است

وز خانه با فریب ،  کجا می بری مرا

دوزخ ، اگر بری ، فروزان سراچه ای است

اندر میان لهیب ، کجا می بری مرا

طوفان حادثه هر دم  به  ما وزد

ای باد ناشکیب ، کجا می بری مرا

با جزر روزگار،  زمانه عقب نشست

ای آشنای غریب ،  کجا می بری مرا

از عشق و عقل هرآنکس برد نصیب

بی قسمت و نصیب ، کجا می بری مرا

در این سرای محقر چو گم شوم

در دشت صد جریب  ، کجا می بری  مرا

آنکس که شست را ، ز جمالش برید ، دید

بی رویت حبیب  ؛ کجا می بری مرا

احقر دواش بود چو مجنون طبیب درد

بی مرهم و طبیب ، کجا می بری مرا