در این صحرای لم یزرع

که جز آهن نمی روید  !!!

متاع مهر و همدردی

متاعی قحط و نایاب است .

این بار شعری زیبا و پر شور از شاعر گرانمایه رهی معیری را با عنوان " عشق وطن " تقدیم می کنم .امید که مقبول افتد .

سیل آشوب روان گشت به کاشانه ما

سوخت  از  آتش  بیدادگری  خانه   ما

آه  از آن سودپرستان که  ز بی انصافی

طلب  گنج  نمایند  ز  ویرانه  ما

نارفیقان  عوض  مزد  به  ما  زجر دهند

گر چه  خم  گشت  ز  بار رفقا شانه ما

دوست  خون دل ما خورد به جای می ناب

در عوض  زهر  بلا  ریخت  به پیمانه  ما

در ره  عشق وطن از سر و جان خاسته ایم

تا  د ر این  ره  چه  کند  همت  مردانه ما

شرف  خانه خود گر تو و من حفظ کنیم

نشود  خانه  بیگانه   شرف خانه   ما

قد علم کن به سرافرازی و مردی چون شیر

ورنه عشرتکده خرس شود لانه ما

آنچه البته در اینجا نبود قدر و بها

جان ماتم زدگان در قفس خویشتن است

بیا با ما به سوی روشنی ها

زقلب شب بزن نقبی به دریا

ستاره از سکوت شب برآور

بیفشان بر حریم شعر و رویا

غم زدودن از دل تندیس هم نیکوست 

هان !

چه میگوید غمین تندیس سرد ؟

با که می گوید چنین خاموش ؟

لب فروبسته ، به چشم باز ؟

از چه می خواهد بگوید با شما ؟

از سکوت وصبر ؟

                 ***

از چه ،  رویش  ، اینچنین افسرده و غمگین ؟

وان دل پر صبر وی انبوه از اندوه ؟

یا چه دردی در دلش حبس است ؟

فکرش چیست ؟

غربت مرغی اسیر میله های جهل ؟

حسرت آزادی و پرواز از این جسم بی جان ؟

انتظاری از کویر عشق در  روییدن مهری ؟

بارش لبخند از ابر سیاه کینه ها ؟

یا نوازش کردن دست سخاوت بر سر طفل یتیم ؟

هرچه باشد  ،  هرچه گوید  ،

غم زدا  باش  ،

شاد کن جان و دل افسرده ای !

 غم زدایی کن که در قاموس ما :

 "  غم زدودن از دل تندیس هم نیکوست "

به مناسبت سالروز رحلت آیت الله طالقانی

امروز  ۱۹ شهریور  مصادف با رحلت شیر مرد عرصه پیکار با جهل و سیاهی ، حضرت آیت الله سید محمود طالقانی است . برزگ مردی که با تحقیق و تفحص به شناخت رسیده و منشاء  روشنگری  نسل عظیم  دهه های سی  تا  شصت  هجری شمسی بود .همان دلاوری که برای اثبات  حقانیت عقایدش  سالهای بسیاری را در  زندانهای رژیم خودکامه و ضد بشری  پهلوی  گذرانده بود  و در همان جا  کلاسهای تعلیم و  تفسیر مفاهیم قرآنی  دایر نموده بود .مبارزی که به حق  ، ابوذر زمان  نام گرفته بود  و  از همان ابتدای  تغییر  حکومت  مواضع  انقلابی اش  زبانزد خاص و عام گردید . ایشان در تبلیغ اصول عالیه اسلام فارغ از خرافه پرستی ، تحریف  و قشری -گری با زبانی ساده  مفسر و مبلغ  مفاهیم  قرآن کریم  بود . سلسله کتابهای " پرتوی از قرآن "  بخوبی نشانگر  عظمت وجودی و درک صحیح ایشان  از دین اسلام و تطابق مفاهیم با واقعیات روز  است . در دفاع از آزادی وکرامت انسانی مطلبی را که ایشان در یکی از خطبه های نماز جمعه سال ۱۳۵۸ مطرح فرمودند  نقل قول مینمایم : 

شما تصور کنید ماه  مبارک رمضان  میهمانی را برای  صرف افطار به منزل دعوت کنید . همه گونه غذا و طعام برایش مهیا کنید  اما قبل از  صرف  افطاری به شخصیت و کرامت او توهین نمایید  ، او که گرسنه بوده و صرف  غذا برای حفظ سلامت جسمی اش  سودمند است  ناگهان بر می آشوبد و  از همه غذاها و طعام شما صرف نطر کرده و  منزل شما را به نشانه اعتراض به اهانت تان ترک می کند .

یا مثالی دیگر در مورد حیوانات که آزادی را   به سیر کردن شکم  ترجیح می دهند :

استاد گرانقدر در این مورد فرمودند که : شما حیوانی را  ( مثلا"  گربه ای )  برای چند روز متوالی گرسنه نگه داشته و بعد از آن غذایی  را در اتاقی  گذاشته و  حیوان را برای خوردن غذا به داخل اتاق هدایت کنید . حیوان علاوه بر اینکه به غذایش توجه دارد  مراقب بسته شدن در اتاق نیز هست و به محض اینکه احساس نماید قصد بستن در اتاق و زندانی کردنش را دارید  از غذایتان صرف نظر کرده و فرار از قفس یا  حصار  را ترجیح داده و پا به فرارمی گذارد . او که حیوان است این است و انسانها که شان و منزلتشان  معلوم است  .

یاد و خاطره اش  گرامی باد . 

چند بیت زیر را در  باره صبرهای بی حاصل و  ناشی از  انفعال افراد در  مواقعی که حاضر به انجام کاری نیستند  و در  بخش نظرات در وبلاگ یکی از دوستان گفتم  که فکر کردم برای اینجا هم مفید باشد .

فریاد زنم  زصبر ایوب

ای رهرو راه پر ز آشوب

تا کی همه جام صبر در دست

تا کی همه بی خیال ، چون مست

دستی بزن و چراغ برگیر

سنگی ز مسیر باغ برگیر

من  ازآن دورها دیدم

که می آید به سوی خانه ام سنگی

عجب سنگی !!!

بیامد سنگ خارا تند و پرقوت

به سوی منزل امید .

به محض ضربه ای ، ناگه

تمام سقف و پی از هم فرو پاشید

بگفتم سنگ خارا را  :

تو با ما هم کنی نیرنگ ؟

تو با ما نیز داری جنگ ؟

که ما خود نیز از سنگیم ،

جگرسنگیم ،

دل سنگیم ،

خدا ناکرده آخر پر ز نیرنگیم .

جوابم داد خارا سنگ

من ار سنگم ، همه سنگم

پدر ، هم مادرم سنگ است

که ذاتم رنگ و نیرنگ است ،

ولی تو حیرتم ، آخر

چه نسبت  با  ریا  و  رنگ  و  نیرنگ است ؟

چگونه باورم آید

پریزادی چو انسان

گام در راه جفا وجور بگذارد

تنور کینه و ظلمش

 حریم سبز صلح و منزل همسایگان را سخت بگدازد  .

الا  ای آدم سنگی

که نیرنگی

 وخود رنگی

سزایت سنگ  و  جنگ  و  رنگ  و  نیرنگ است.

گفتی که به ناله ات دهم گوش

گیرم  همه  خاطرت  در  آغوش

یک   بوسه دهم  ترا   ،  ستانم

جانت که شوی خراب و مدهوش

-------------------------------------------

گفتم که مکن دلم چنین ریش

ای مه رخ و  ای  بت جفاکیش

از  دولت  و  مکنتت   بیفشان

گاهی درمی به دست درویش

---------------------------------------------------------------

زندگی اجبار است ، مرگ انتظار است ، عشق یک بار است ، جدایی دشوار است  ولی یاد دوست زیباست .

                                                               ( دکتر علی شریعتی )

---------------------------------------------------------------

بر این باورم که نخستین نشان انسانهای حقیقتا" بزرگ ، فروتنی است .

                                                               ( جان راسکین )

---------------------------------------------------------------

عشق میوه تمام فصلهاست و دست همه کس به شاخسارش میرسد .                                                

                                                              ( مادر ترزا )

---------------------------------------------------------------

کسی که فکر نمی کند بندرت دم فرو می بندد.

                                                             ( نیوتن )

جواب   مردم   دیوانه  را   نباید   داد

----------------------------------------------------

در چنین  عهدی  که  نزدیکان  زهم  دوری  کنند

یاری غم بین، که از من یک نفس هم دور نیست

----------------------------------------------------

محبت ، آتشی  کاشانه سوز  است

دهد گرمی ، ولیکن خانه سوز است

----------------------------------------------------

به  روی  تربت  من  برگ لاله  افشانید

که رنگی از دل حسرت نصیب من دارد

----------------------------------------------------

خیال روی تو را می برم به خانه خویش

چو بلبلی ، که برد گل به آشیانه خویش

سرگرم  دوستانم   و   با  خویش  دشمنم

این بارنیز  غزلی از سروده های خودم را با نام طواف تقدیمتان میکنم .( توضیح آنکه  در این شعر از نام کوچکم  " سراج " به عنوان تخلص استفاده کرده ام .)

طواف خسته دلان کن ؛ چو خیر میخواهی

به دستگیری ایشان ؛  رهی ز هر آهی

تو بی سبب مکن از خویش سائلی را دور

گرت بود به سر ؛  دعوی خداخواهی

ز آه کوخ نشینان ؛  شود دگرگون کاخ

به اوج عرش رسد از صفا ؛  سبک کاهی

دعای گوشه نشینان ؛  شود ترا همراه

گرت خیال فقیران به سر ؛  بود گاهی

امید خوش ؛  مبر از خاطری که آزردی

که از وفای رفیقان خویش می کاهی

اسیر بخل و حسد شد ؛ ز جور ؛  یوسف مصر

ولی ز صبر ؛  پیمبر ؛  برون شد از چاهی

بدار توشه راهت ؛ سراج مهر و صفا

بگیر دست ضعیف  و فتاده  در راهی

 -- زندگی  ،دریای متلاطمی است که قطب نمای آن محبت است .

 --آنکه غالب بر زبان است ،  در امان است .

-- شرافت به ادب وخرد است  ، نه به ثروت و مال .

--خورشید صفت ، با همه کس یک رو  باش .

--سعادت وشادکامی ما  ، به میزان محبت ماست .

--ده درویش بر گلیمی بخسبند و دو پادشاه در اقلیمی نگنجند .

-- نعمتهای خود را بشمار ، نه محرومیتهای خود را .

--هرگز اشکی را که از شادی می ریزد پاک مکن .

--فاتح ترین افراد جسورترین افرادند .

--بر سنگی مردن  ، بهتر که نان فرو مایگان خوردن .

لب دریا نشسته چشم بر امواج ،

پیاپی موجهای پرخروش وپر تلاطم را ،

که بر بالای سنگ و صخره ها می خورد ،

بی وقفه ،

بدون پلک خوردن ، بی نظر ،

نظاره می کردم .

شتابان و خشن ، امواج ،

 بر ساحل یورش می برد ،

همانند غریو گرد شهنامه ،

 رجز می خواند .

کمی سوی جلو می رفت و

بر ساحل یورش می کرد .

چنان رزم آوران ، با ساحل رنجیده ،

می جنگید .

سپس با استقامتهای خارا سنگها ،

وقتی که سر ، بر سنگها می خورد ،

سرافکنده ، زخود بیزار ،

به سمت بستر دریا ،

همان مادر که زاییدش ،

عقب می رفت .

تو گویی سنگ خارا ، با همه آرامی اش،

در حال پیکار است .

سپر سینه ،

به دل کینه ،

شررافکن ،

دماغ موج را بر خاک میمالد .

نه یکبار و نه یکصد بار ،

صدها بار .

که هردم موج در کار است ،

 پیاپی ،

 می کند فکری و مکری ،

حیله ای ،

جوری ،

و آنگه ،

بی تامل، بی ترحم ،

بر حریم ساحل رنجیده می تازد .

ای دوست براه دل نگونم کردی

وز  خانه  عافیت  ،   برونم کردی

خوشنام بدم به شهر عقل و ایمان

در مسلخ عشق ، سرنگونم کردی

زان روز که دل  فتاد  در  چنگ دلت

با مهر و مرام خود  فسونم کردی

وان گوشه چشم ، تا نمودی و جمال

با تیر نگاه ،  غرق خونم  کردی

دیوانه شدم ، خانه به صحرا کردم

سر سلسله  ره جنونم  کردی

تا باده عاشقانه ام نوشاندی

مستانه بدم ، تو صد فزونم کردی

من راه زخود  ، بجز تو  ، جایی نبرم

شیدای خودت به صد فنونم کردی

احقر به غزل گفت که ای ساقی جان

رسوای همه عهد وقرونم کردی

شبم  سیاه و  غم انگیز ،  خانه ها  تاریک

شرار و فاجعه  ، در کوچه های بس باریک

و سوی  چشم من  اینک  نمی کند  یاری

کجاست  معبر روشن  به  کوی غمخواری ؟

بر حسن شورانگیز تو  ،   عاشق تر  از  پیشم  کند

زان  می  که  در  شبهای غم  ،  بارد  فروغ صبحدم

غافل کند از بیش و کم  ،  فارغ  ز  تشویشم  کند

نور سحرگاهی دهد  ،  فیضی که می خواهی دهد

با  مسکنت شاهی دهد  ،  سلطان  درویشم  کند

سوزد  مرا  سازد  مرا  ،  در  آتش  اندازد  مرا

وز  من  رها  سازد  مرا   ،  بیگانه از خویشم کند

بستاند ای سرو سهی  ، سودای هستی از رهی

یغما  کند اندیشه را  ،  دور  از  بداندیشم   کند