گفت : بسوز  !!!

گفتمش : چاره این سوز بگو

گفت :  بساز !!!

تلخ است که با درد  موافق شده است

شاعر نشدی  وگرنه  می فهمیدی   :

پاییز ،  بهاریست که عاشق شده است

پاسخ داد :  فاصله این  بدبختی تا بدبختی دیگر .

۱ ) ایستاده مردن  .

۲ ) نورافشانی در حال سوختن .

۳ ) در پای دوست فنا شدن .

---------------------------------

چو دولت رو نماید بنده ای را                    همه بیگانگانش خویش گردند

چو برگردد ، به روز نیکبختی                    در و  دیوار بر  وی نیش  گردند

 روزی به جای لعل و گهر،  سنگریزه ای 

بردم به زرگری ، که  بر انگشتری نهد

بنشاندش به حلقه زرین عقیق وار

 آنسان که داغ بر دل هر مشتری نهد 

زرگر ز من ستاند و بر او خیره بنگریست

وآنگه به خنده گفت :  که این سنگریزه چیست ؟

حیف آیدم ز حلقه زرین ،  که این نگین

ناچیز و خوار مایه و بی و قدر و بی بهاست

شایان دست مردم گوهر شناس نیست

در زیر پا  فکن ، که بر انگشتری خطاست

هر سنگ بد گهر ، نه سزاوار زینت است

با زر سرخ ، سنگ سیه را چه نسبت است ؟

گفتم : ببخشم  زرگر ظاهر پرست را

کای خواجه ، لعل نیز زآغوش سنگ خاست

زآنرو گرانبهاست که همتای آن کم است

آری هر آنچه نیست فراوان  ، گرانبهاست

وین سنگریزه ای که  فرا چنگ من بود

خوارش مبین ، که  لعل گرانسنگ من بود

روزی به کوهپایه ، من و سرو ناز من

بودیم ره سپر ، به خم کوچه باغ ها 

این سو روان  به شادی و آن سو دوان به شوق

لبریز کرده از می عشرت ،  ایاغ ها

ناگاه چون پری زدگان ، آن پری  فتاد

وز درد پا ، ز پویه و بازیگری فتاد

آسیمه سر ، دویدم و در بر گرفتمش 

کز دست رفت طاقتم از درد پای او

بر پای نازنین ، چو نکو بنگریستم

 آگه  شدم ، ز حادثه جانگزای او

دریافتم که پنجه آن ماه رنجه است

وز سنگریزه ای ، بت من در شکنجه است

من خم شدم به چاره گری در برابرش

وآن مه نهاد بر کف من ، پای نرم خویش

شستم به اشک ، پای وی و چاره ساختم

آن داغ را ، به بوسه لبهای گرم خویش

وین گوهری ، که در نظرت سنگ ساده است

بر پای آن پری ، چو "   رهی  " بوسه داده است

حب   وطن                  

         تا تو گسسته ای زمن ،  تاب نمانده در تنم

کیست به یاد چشم تو ، مست ؟  منم، منم ، منم

دور از آن نگاه تو ، وز رخ همچو ماه تو

روز در آه و زاریم ، شب به فغان و شیونم

ای که به غربت این زمان، باده کشی عیان ، عیان 

خون دل است در وطن ، جای شراب خوردنم 

دل زوطن  بریده ای،  راه سفر گزیده ای 

نیست مرا دلی چو تو ،  دل نبود ز آهنم  

گر چه در آب و آتشم  ، سوزم و گریم و خوشم 

گر بودم هزار جان ، جمله فدای  میهنم  

چند تو خوانیم که :  "  ها !  " خانه رها کن وبیا  ! "

نیست وطن لباس تن ، تا که ز خویش  بر کنم  

 غرب  وطن  نمی شود  ،  خانه من نمی شود 

شرق کهن نمی شود ، خانه چرا دگر کنم  ؟  

 مهر وطن سرشت من ، دوزخ آن بهشت من  

روز و شبان و دم به دم ، دم زوطن ، وطن زنم  

وطن داری            

 هنوزم  ز خردی  به  خاطر در است

که در لانه ماکیان  برده دست 

    به منقارم آن سان  به  سختی گزید 

که اشکم ،  چو  خون از رگ  ،  آن دم جهید

 پدر  خنده بر گریه ام زد که "  هان     

 وطن داری آموز  از  ماکیان     "

صد ها هزاران از شما بی قدر و بی تاثیر

صد ها هزاران از شما بی جرات تغییر

خیل عظیمی از شما خنثی

قشر فزونی از شما  بی درد

قدری ،  فقط  قدری

به قدر لحظه ای جنبش

به قدر ذره ای کوشش

افزون نماید قدر هر هیچی

از خاک بر افلاک خواهد برد

در صحنه حرف و حساب

 هر صفر هم گردی است

اما به شرط آنکه افتد در مسیر راست  .

وین عجب تر که من از وی دورم

چه  کنم ، با که توان گفت که او

در کنار  من  و  من  مهجورم

----------------------------------------------------------

سالها را نشمار ، خاطرات  را  بیاد آور .

----------------------------------------------------------

بدترین معلم زندگی  دنیاست ،  چون اول  امتحان میگیرد ،  سپس درس میدهد .

----------------------------------------------------------

تنها  حصار است و  حصار 

هر یک درون دیگری  محصور

وین چشمهایم هم نمی بینند

هیچ ابتدا  یا  انتهایی را 

آیا  کجای  این  حصارم ؟

در ابتدا  یا انتها  یا نقطه ای دیگر  ؟

آیا  شود گاهی  که  من را رهنمایی

تا از  فراز آسمان یا  خارج از اوهام

وقتی  ز روی  مهر  و همراهی

راه  رهایی رهنمون گردد

هان  می شود آیا  ؟

همه شب خواب را از چشمها  میرانم و تا صبحگاهان  در رکاب ستارگان بیدارم  وآنگاه  پاس  خود را به  خورشید پرتو افشان وا میگذارم . بعد از آن  نیز  خواب را مدفون  خواهم کرد و بیدارم تا  صبح بیداری  .

همه دنیای  ما  سرمست  از  او  شد

برگ خشک  ُدر خزانی سرد  ُ  از  درختی نحیف و بی طاقت  بر زمین فرو غلتید  تا در گذر چرخه حیات  ُ تبدیل  به توش و توان  رویش نهالی دیگر و  بوته ای هر چند کوچک  باشد . به امید رویش همه بذرهای در دل این سرزمین خفته ُ  و با یاری جستن از سرچشمه  زلال  هستی ُ  از امروز   چراغی در این محنتکده   برمی افروزیم .تا چه شود و چه در نظر آید .برگ خشک ُ  در حقیقت پایگاه  دل است و دلنوشته ها از شعر  و نظم و نثر - دیده ها و شنیده ها - خاطرات و  دغدغه ها و داستانهای  واقعی و  شبه واقعی . امید آنکه شبستان تاریک  ما از  حضور  شما روشن  گردد .